ΒΑΣΕΙΣ

Παλιά, έβλεπε κανείς τις φωτογραφίες των μαθητών που έψαχναν το όνομά τους, πιο μετά η τηλεόραση πέρασε πάνω από καθετί, συναισθήματα, γέλια, δάκρυα, πρόσωπα, αγκαλιές, και πλέον στο Facebook όλοι, γονείς επιτυχόντων, συγγενείς, φίλοι, παππούδες και γιαγιάδες, εκφράζουν δημόσια την περηφάνια τους για εκείνον ή για εκείνη που τα κατάφερε, που πέρασε, είτε στη Σχολή που ήθελε και που τη δήλωσε πρώτη-πρώτη, είτε σε κάποια παραπλήσια, αν έχει τέτοιες τέλος πάντων, είτε εδώ στην πόλη ή σε μια μακρινή, μικρότερη, φτηνότερη, ας είναι.

Κι είναι κι εκείνοι που χαίρονται με τη χαρά των γονιών, και όλων των άλλων, και είναι κι εκείνοι που αδιαφορούν, και είναι κι εκείνοι που γκρινιάζουν ή κοροϊδεύουν, και οι άλλοι που φωνάζουν, «Στείλτε έξω τα παιδιά σας, στείλτε τα στο εξωτερικό, εδώ όλα είναι χάλια, κατεστραμμένα, η χώρα δεν έχει μέλλον».

Και είναι και κάποιοι άλλοι, που δεν μιλούν, γιατί ναι μεν χαίρονται με τη χαρά των άλλων (είναι ωραία η χαρά, κι ας μη σε αγγίζει προσωπικά), αλλά σκέφτονται και κάποια άλλα παιδιά, που φέτος δεν έδωσαν εξετάσεις. Ούτε και πέρυσι. Και που όλο το καλοκαίρι το πέρασαν, όχι σε ένα κάμπινγκ, αλλά σε ένα καμπ.

Και που απλώς θέλουν να φύγουν, να φύγουν. Να φύγουν από εδώ, όπως έφυγαν και από εκεί. Ή, αν μείνουν, να το κάνουν με όρους ανθρώπινους, και με αξιοπρέπεια. Είναι κι αυτά παιδιά μας.

(Για κάποια από αυτά μιλάει και το βιβλίο μου. Για αυτά τα ξένα παιδιά, των καμπ, των Χώρων Φιλοξενίας Προσφύγων).

Add a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *