ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ

Μου αρέσει να περπατώ τη νύχτα στους δρόμους της πόλης. Δεν φοβάμαι. Όχι τόσο, τέλος πάντων, που να το σκέφτομαι πολύ και να αλλάξω γνώμη. Νομίζω πως θα μπορούσα να αντεπεξέλθω σε μια κακοτοπιά. Άλλες γυναίκες, όχι. Δεν θα μπορούσαν.

Απόψε γύριζα για πολύ, μία ώρα περίπου, στο κέντρο της πόλης, που ήταν άδειο, Κυριακή βράδυ ποιος να βγει και γιατί, και ήταν γύρω μου μόνο λίγες σκιές, πολλά σκουπίδια, πολλά έντομα που έτρεχαν να προφυλαχτούν (εκείνα από μένα; ας γελάσω), ίσως το φεγγάρι κάπου ψηλά, πολλές ύποπτες μυρωδιές, αυτή η γλυκερή μυρωδιά της σήψης, και ο ιδρώτας επάνω στο δέρμα μου.

Αυτό είναι το καλοκαίρι στην πόλη, αυτή είναι η πόλη μου, αυτή εδώ είναι μια νύχτα, απλώς. Κι αυτές είναι οι επιλογές μας. Η ζωή μας είναι παιδί των επιλογών μας που προηγήθηκαν, και που τώρα μάς κοιτούν με ένα βαθύ, ειρωνικό, μια στάλα σκοτεινό βλέμμα σοφίας, και μας περιγελούν.

Θα ήθελα να κάτσω με ένα τσιγάρο στο στόμα στο κρεβάτι μου, μα αυτό πραγματικά το φοβάμαι. Και δεν θα το κάνω.

Αυτό το καλοκαίρι με πονά πιο πολύ από άλλα.

[ Lyonel Feininger, «The Man from Potin» 1921 ].

Add a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *