Ο ΠΡΑΣΙΝΟΣ ΠΑΠΑΓΑΛΟΣ

Το σπίτι μου είναι γεμάτο βιβλία, περιοδικά και εφημερίδες. Νομίζω πως ζει και μια γάτα εδώ. Και ένας πράσινος παπαγάλος. Τα παιδιά από το εκδοτικό θα μου στείλουν μία χαρτόκουτα με βιβλία, πολλά αντίτυπα από το βιβλίο μου εννοώ, και δεν ξέρω πού να τα βάλω. Αυτό είναι πάντα ένα πρόβλημα. Ο χώρος. Ο χώρος σκεπάζει τον χρόνο σου και τον αλλάζει, τον επιμηκύνει, τον στολίζει, τον σταματά… καμιά φορά σου τον ξοδεύει κιόλας.

Δεν ξέρω πώς νιώθω. Δεν είμαι σίγουρη. Έχω χαρά, φυσικά, και αγωνία για το πώς θα πάει η «Αγάπη χωρίς σύνορα», αν θα διαβαστεί και από ποιους, αν θα σταθεί καλή παρέα, αν θα βάλει ένα λιθαράκι στον χώρο και τον χρόνο των αναγνωστών της. Και αν μιλήσει, και πόσο, σε εκείνους στους οποίους κυρίως απευθύνεται: στις γυναίκες που θέλουν να κάνουν κάτι, ό,τι κι αν είναι αυτό.

Στις γυναίκες που θέλουν να κάνουν μια καινούρια αρχή, ή να αλλάξουν μία κατάσταση που τις ενοχλεί. Που γεμίζει άχρηστα πράγματα τον χώρο τους. Και τα λεπτά, και τις ώρες, και τις ημέρες της ζωής τους.

Μα βέβαια είναι ένα βιβλίο και για τους πρόσφυγες αυτό. Για τις δεύτερες ευκαιρίες, για τα εμπόδια, για τα παιδιά που πρέπει να προστατευτούν. Τα παιδιά μας.

Έχω αγωνία, έχω χαρά, αλλά και… αλλά και διάφορα άλλα. Μία απορία, ας πούμε.

Κι όσο κοιτώ γύρω μου, στο γραφείο μου, στο σπίτι μου, ψάχνω να βρω απαντήσεις από τον υπολογιστή μου, από τους κατάφορτους τοίχους, από τη γάτα που ζει εδώ. Και από τον παπαγάλο.

Θα τις βρω, που θα μου πάει. Θα τις βρω.

[ Εικόνα: «Parrots Over Puerto Rico», Susan L. Roth, Cindy Trumbore & Susan L. Roth, The Washington Post ].

Add a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *