ΞΕΚΙΝΩΝΤΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΗ

Συγκίνηση.

Έψαχνα να βρω με ποια λέξη θα ήταν καλύτερο να ξεκινήσω αυτή την επικοινωνία, αυτό το blog, αυτό το ημερολόγιο τέλος πάντων. Δεν μπορώ να σκεφτώ καταλληλότερη: συγκίνηση. Το πρώτο σου βιβλίο, το πρώτο σου post, η πρώτη σου προσπάθεια να μιλήσεις, να σε ακούσουν, και βέβαια να ακούσεις κι εσύ.

Αλλά, από την άλλη, και άγχος. Πολύ. Άλλο ένα blog στο διαδίκτυο, άλλη μία Σελίδα στο Facebook, άλλη μία φωνή. Άγχος. Και χαρά όμως. Και, κυρίως αυτό: συγκίνηση.

Λέω συνέχεια στον εαυτό μου να μη βιάζεται, να μην τα θέλει όλα εδώ και τώρα, να είμαι ήρεμη και υπομονετική. Είμαι απλώς άλλη μία φωνή ανάμεσα στις τόσες. Αυτό. Ο καιρός και ο χρόνος θα δείξουν αν θα μιλήσουμε, πόσο θα μιλήσουμε και τι αξία θα έχουν τα λόγια μας.

Και τα βιβλία μας.

Η «Αγάπη χωρίς σύνορα» είναι πια γεγονός, γεγονός χειροπιαστό, και χαίρομαι τρομερά με αυτό. Και φοβάμαι λιγάκι. Την έκθεση, τις (όποιες) συζητήσεις, την αλήθεια, τη μυθοπλασία, τα κρυμμένα και τα φανερωμένα μυστικά.

Είναι το πρώτο. Αλλά όχι το τελευταίο. Ήδη ετοιμάζονται τα «Χαμένα κορίτσια». Περισσότερο άγχος, περισσότερη δουλειά, περισσότερα κρυμμένα και φανερωμένα μυστικά. Περισσότερη λαχτάρα. Περισσότερη χαρά.

Σας ευχαριστώ που είστε εδώ.

Πιο πολύ ευχαριστώ όσους θα πάρουν το βιβλίο, θα το διαβάσουν, θα τους πει κάτι, και θα μου το μεταφέρουν.

Ευχαριστώ.

ΥΓ1. Θα τα λέμε συχνά (και) από εδώ.

ΥΓ2. Η εικόνα αυτή είναι από τις αγαπημένες μου, από τα πολύ αγαπημένα μου έργα. Είναι της Γερμανοεβραίας εικαστικού Arie Azene (γεννήθηκε το 1934). Ένα κορίτσι που διαβάζει.

Add a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *